Edna O'Brien is een 'enfant terrible' van de Engelse literatuur. Precaire onderwerpen heeft ze nooit geschuwd. Ze begon haar schrijverscarrière met de trilogie 'The Country Girls' (1960/64),  waarin ze de Ierse taboes rond seksualiteit doorbrak. En ook 'House of Splendid Isolation' viel niet in goede aarde, vooral niet bij Engelse kranten die haar ervan beschuldigden het terrorisme te verdedigen. Maar als schrijver is het niet meer dan logisch dat ze zich verdiept in de motieven van mensen die voor een politieke zaak vechten. De roman is uit 1994, dus vier jaar voor het Goedevrijdagakkoord, dat er onder andere toe leidde dat de IRA zijn wapens neerlegde.
De achtergrond van de voorstelling is helaas nog steeds actueel. Nog steeds staan er hoge muren tussen de protestantse en katholieke wijken in Belfast. En nog steeds wordt daar elk jaar op 12 juli de Oranjemars gehouden, ter herdenking van de overwinning op de katholieken in 1690.
Veel mensen zijn bang dat de strijd weer oplaait, nu er vanwege de Brexit mogelijk weer een harde grens tussen Noord-Ierland en de Ierse Republiek komt.